Rozdział 15

2 miesiące później....

Ostatnie 2 miesiące upłynęły na przygotowaniach do wesela Klaudii i Louisa. Poprosiłam mnie oraz Harrego byśmy zostali świadkami na jej ślubie. Zgodziliśmy się od razu. Dzisiaj jest czwartek a w sobotę ma się odbyć wesele. Sukienka jak i wszystko zapięte było już na ostatni guzik. Dzień ślubu zbliżał się nie ubłagalnie. Brzuszek Klaudii także zaczął się już rzucać w oczy. Tak się cieszyła że już za niecałe 7 miesięcy zostanie mamą. W piątek siedziałyśmy razem w basenie i cieszyłyśmy się słońcem. Było już popołudnie więc planowałyśmy wieczór panieński. Oczywiście bezalkoholowy. Z Leną wymyśliłyśmy wieczór przy filmach z dzieciństwa. Do jedzenia będą same owoce i dużo soków owocowych. Po basenie poszłyśmy się szykować oczywiście w piżamy. Tego dnia chłopcy spędzili wieczór razem a my razem. Oczywiście doskonale wiedzieli, że jutro ślub i żeby się za bardzo nie opili. Po 30 min przygotowywania spotkałyśmy się w salonie i zaczęłyśmy seans filmowy. Filmiki były strasznie zabawne, zobaczyłam dziewczyny jak były małe oraz zobaczyłam ich rodziców. Mama była strasznie ładną kobietą i widać, że oby dwoje darzyli ich wielką miłością. Straszna tragedia je spotkała, ale cóż trzeba żyć dalej. O 24:00 poszłyśmy już spać, gdyż Klaudia musiała na siebie uważać. Rano dziewczyny wparowały do mojego pokoju i położyły się koło mnie. Leżałyśmy sobie tak i rozmawiałyśmy. Następnie zeszłyśmy i zjadłyśmy śniadanie. Ślub miał być o godz 15:00 tak więc miałyśmy jeszcze sporo czasu. O 12:00 miałyśmy umówionych fryzjerów i kosmetyczki. Zjadłyśmy śniadanie, wykąpałyśmy się i tak nam zleciało pół dnia. O 13:30 mieli po nas wpaść chłopcy. Zamówiona jest limuzyna która nas odwiezie do kościoła. Ślub jest bardzo skromny, jedynie nasza 6 i rodzice Louisa. Punktualnie o 12:00 przyjechali fryzjerzy i kosmetyczki, każda miała przydzielonego tylko dla siebie. Rozeszłyśmy się do naszych pokoi. Mój fryzjer zrobił mi koka a kosmetyczka dokleiła jedynie rzęsy, nałożyła lekki podkład a usta pomalowała na czerwono. Sukienka jaka miałam wyglądała tak:

Lena miała wyprostowane włosy a jej ubrania wyglądały tak:

Ogromne wrażenie zrobiła na mnie Klaudia, wyglądała olśniewająco. Ciąża jej służy.

O 13:20 wszystkie spotkałyśmy się przy wyjściu. Po 10 minutach przyszli i chłopcy. Oni także wyglądali bardzo przystojnie. Pierwszy do domu wszedł Louis. Szybko przywitał się ze swoją królewną.

Zaraz po nim wszedł Zayn:

A na końcu wszedł Harry. Wyglądał na zdenerwowanego. Wszedł przytuliła się i pocałował  a ja poprawiłam mu kołnierzyk.

 Kompletnie nie wiedziałam a co mu chodzi.

-Kochanie spokojnie, wszystko będzie dobrze, przecież to nie twój ślub.

Harry tylko spojrzał na mnie i się uśmiechnął. Pod dom podjechała limuzyna a my do niej wsiedliśmy. W limuzynie panowała totalna cisza, nikt się nie odzywał, jedynie Louis próbował rozluźnić sytuacje. Ja ciągle spoglądałam na Harrego a on jeszcze gorzej był zdenerwowany. Pod kościołem wysiedliśmy i nikt się tego nie spodziewał. 

Perspektywa Klaudii

Wreszcie nadszedł ten dzień, dzisiaj miałam się stać panią Tomlinson.  Byłam trochę zdenerwowana. Pod kościołem wysiadłam z limuzyny gdy nagle niespodziewanie zabolał mnie brzuch. Ja się tylko zgięłam i wszyscy od razu podlecieli pode mnie i pytali się czy wszystko gra, Ja tylko się uśmiechnęłam i dodałam, że tak. Pewnie zaraz przejdzie. Wchodząc do kościoła znów odczułam ból, jednak ten był mocniejszy. Udałam, że nic mi nie jest i weszliśmy do kościoła. Nie chciałam zepsuć tego dnia, którego wyczekiwaliśmy tak długo. Organy zaczęły grać, a my trzymając się za ręce szliśmy po czerwonym dywanie. 

 Stanęliśmy razem przed samym ołtarzem i wpatrywaliśmy się w swoje oczy. Chciałabym aby ta chwila trwała wiecznie, jednak co chwile odczuwałam lekkie skurcze w brzuchu. W pewnym momencie zaczęły mnie ona już niepokoić, jednak nie chciałam popsuć całego ślubu. Ksiądz złączył nasze ręce i kazał mi powtarzać po sobie. Nagle poczułam się bardzo źle, złapał mnie taki skurcz, że z bólu zemdlałam. Poczułam tylko jak nogi mi się uginają i jeden krzyk  - ,, Klaudiaaa...!" i jedynie ból.

Rozdział 14

Perspektywa Darii:
Louis tak nas zaskoczył ta nowiną jednak strasznie się cieszyliśmy. Dzisiaj Klaudia miała już wracać do domu więc nie było sensu tam czekać na nią w szpitalu. Został tylko Louis a my wszyscy pojechaliśmy do domu. Lena wróciła z Zaynem a my z Harrym osobno. Po drodze rozmawialiśmy o wszystkim. Zwłaszcza o naszej przyszłości. Jednak długo nie mogliśmy porozmawiać, gdyż podjechaliśmy pod dom. Lena była już tam wcześniej. Weszliśmy do domy i wszyscy zasiedliśmy w salonie. Obejrzeliśmy film zanim Klaudia z Louisem wrócili. Była godzina 16:00 a Louis zadzwonił, że będą o 18:00. Wiec mieliśmy trochę czasu. Postanowiliśmy, że przygotujemy dla nich kolację. Więc zabraliśmy się za przyrządzanie. Ugotowaliśmy ulubione danie Klaudii jak i Darii. A mianowicie SPAGHETTI.  Przy gotowaniu wygłupialiśmy się gdy nagle dobiegł dzwonek do drzwi.
-Ja otworzę-krzyknęłam i pobiegłam do drzwi.
W drzwiach stali Louis z Klaudią bo zapomnieli kluczy.
-Daria! Co ty tu robisz?-pytała mile zaskoczona Klaudia.
-Jednak nie wyjechałam. I  przyjechałam do was jednak nikogo nie zastałam i dowiedziałam się że jesteś w szpitalu-jednak dziewczyna nie pozwoliła mi dokończyć gdyż rzuciła mi się na szyję lekko mnie dusząc.
Wszyscy weszli i zasiedliśmy do kolacji. Kolacja upłynęła bardzo przyjemnie. Po kolacji nastąpił moment kłótni o to gdzie będę spała. Dziewczyny upierały się, ze u nich. Jednak Harry twardo zaznaczył, ze nie pozwoli mi samej zostać i jak mam spać u nich to on tez.  Dziewczyny nie miały innego wyjścia jak się zgodzić. Zayn również został u Leny. Wszyscy rozstaliśmy się do swoich pokoi, gdyż Klaudia nie mogła się przemęczać.
Perspektywa Klaudii
Wróciłam nareszcie do domu. Z Louisem leżeliśmy w piżamach w łóżku i zastanawialiśmy się nad naszym dzieckiem. Czy będzie to dziewczynka czy chłopiec. Jednak po dłuższym rozmawianiu nie miało to już dla nas sensu, ważne żeby było zdrowe.  Wymyślaliśmy także różne imiona. Zmęczona całym dniem usnęłam w ramionach Louisa. Czułam tylko jak odgarnia moje włosy i całuje mnie w policzek po czym zasnęłam.

Perspektywa Leny
Z Zanem leżeliśmy, gdy nagle naszła mnie ogromna głupawka. Zaczęłam go gilgotać i rzucać w niego poduszki. Tak rozpoczęła się wojna. Poduszki walały się po całym pokoju a my biegaliśmy po pokoju , gdy nagle Zayn złapał mnie rzucił na łóżko i zaczął całować. Ja z niego zdzierałam coraz to więcej ubrań z resztą on ze mnie też.
-Kocham cię- zdążyłam wydusić z siebie gdy on wpakował swoje usta w moje.

Perspektywa Darii
Siedziałam na balkonie i wpatrywałam się w gwieździste niebo gdy nagle Harry podszedł od tyłu i zakrył mi oczy chusteczką. Wziął mnie na ręce i zaczął rozbierać.Odwiązał mi chusteczkę po czym zobaczyłam pokój cały w świeczkach a na łóżko leżały płatki róż. On również był nagi. Zaczął mnie namiętnie całować po czym wylądowaliśmy w łóżku.

Rozdział 13

Taksówka zawiozła mnie pod szpital. Roztrzęsiona po drodze zadzwoniłam do Zayna. Gdy weszłam do środka czekał już tam Louis, który chodził w kółko strasznie strasznie zdenerwowany.
-Co z nią?-pytałam zapłakana.
-Jeszcze nic nie wiem. Zabrali ja do tamtej sali a lekarz jeszcze nie wyszedł.
Louis widząc mnie w totalnej rozsypce przytulił mnie. Zobaczył to Zayn wbiegając do szpitala. Jednak nawet nie próbował robić scen zazdrości gdyż wiedział w jakim stanie jestem.
-Kochanie co się stało?
-Klaudia, ona sama nie wiem. Ale wiem, że coś się stało.
-Już spokojnie jestem przy tobie, Wszystko będzie w porządku-mówił przytulając mnie do siebie  próbując mnie uspokoić.
Wszyscy usiedliśmy za korytarzu i z niecierpliwością oczekiwaliśmy. Wydawało mi się, że czas się zatrzymał. Siedząc tam dokładnie 10 min, było dla mnie wiecznością gdy nagle wyszedł lekarz.
-Czy państwo są rodziną Klaudii Smith?-pytał.
Podnieśliśmy się krzeseł a ja dodałam:
-Tak ja jestem jej siostrą a to jest jej chłopak. Panie doktorze co z nią?
-Pani Klaudia wypadek jednak wszystko jest w porządku. Ma jedynie ma lekkie wstrząśnienie mózgu i trochę siniaków. Możecie do niej wejść tylko jak na razie jedna osoba i później można się wymienić-kontynuował lekarz. A teraz muszę iść bo pacjenci czekają na mnie.
-Louis idź pierwszy. Ja tutaj zaczekam z Zaynem.
Usiadłam z Zaynem wtulając się do niego a Louis poszedł do Klaudii.
Perspektywa Darii
Leżeliśmy z Harrym jednak poprosiłam go czy byśmy mogli już wrócić do Londynu. Chłopak się zgodził jednak nie chętnie. Ale ja go umiem przekonać. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i już po godzinie byliśmy w drodze do domu. Pierwsze co to pojechałam do domu dziewczyn. Dzwoniłam dzwonkiem jednak nikt nie otwierał. Zadzwoniłam do Leny:
-Cześć Lena gdzie jesteście?
-Hej, jesteśmy w szpitalu. Klaudia miała wypadek.
-Co? Jak to Klaudia miała wypadek. Harry jedziemy do szpitala-rzuciłam do chłopaka. Zaraz tam będziemy, w którym szpitalu jesteście?
-Harry? Jak to Harry? Gdzie ty jesteś? W  St Thomas' Hospital.
Więcej dziewczyna już nie zdążyła powiedzieć gdyż się rozłączyłam. Wsiedliśmy do auta i odjechaliśmy. Po 15 minutach wbiegliśmy do szpitala.
-Cześć Lena, co się stało gdzie jest Klaudia? Co z nią?-zadawałam tysiące pytań.
Dziewczyna nic mi nie odpowiedziałam tylko rzuciła mi się na szyję o mały włos aby mnie udusiła.
-No już spokojnie. Jeszcze się mną nacieszysz. Nigdzie nie wyjeżdżam zostaje tutaj z wami i Harrym. A teraz powiedz mi co z nią?
-Wszystko dobrze, znaczy się tak powiedział lekarz. Na razie wszedł tam Louis a ja mam wejść po nim. Siadaj i opowiadaj.
Wszyscy usiedliśmy na stołkach i zaczęłam jej wszystko opowiadać.
Perspektywa Klaudii
Pomału moje myśli wracały i zaczęłam słyszeć co się dzieje wokół mnie. Nie byłam jeszcze wstanie otworzyć oczy. Czułam że ktoś mnie trzyma za rękę jednak nie byłam w stanie zdefiniować kto to był. Słyszałam jakieś głośne pikania. Nie wiedziałam gdzie jesteś. Po kilku próbach otwarcia oczów wreszcie mi się udało.  Moje oczy ujrzały bardzo jasną salę, jednak światło było tak mocne że musiałam zamknąć je z powrotem.  Zaczęła boleć mnie głowa a wszystko wokoło wirowało.
-Klaudia kochanie. Wszystko w porządku?-słyszałam głos, który znałam już bardzo dobrze.
Był to głos Louisa. Ponownie próbowałam otworzyć oczy. Tym razem udało mi się. Zobaczyłam siedzącego Louisa trzymającego mnie za rękę oraz miliony kabelków podpiętych do mnie.
-Co się stało gdzie ja jestem?-pytałam.
-Kochanie jesteś w szpitalu, miałaś wypadek. Jednak na szczęście nic się nie stało.
-A co z dzieckiem?-pytałam.
-Jakim dzieckiem?-spytał zdziwiony Louis.
-Kochanie będziemy mieli dziecko-oznajmiłam.
Louis jak porażony przytulił mnie i zaczął całować po całej twarzy.
-Kochanie uważaj. Delikatniej.
Jednak on nie miał zamiaru. Po chwili do sali wszedł lekarz.
-Dzień dobry, jak się pani czuje?
-Dobrze panie doktorze, a co z moim dzieckiem?
-Z dzieckiem wszystko dobrze tylko musi pani teraz uważać. Ciąża w tym momencie jest zagrożona.
Jednak to się dla mnie nie liczyło. Ważne, że wszystko było dobrze.
-Kiedy mogę wyjść ?
-Jeśli wszystko będzie dobrze to jeszcze dzisiaj wieczorem. Tylko pod jednym warunkiem, że będzie pani uważała na siebie.
-Spokojnie panie doktorze ja już tego dopilnuję-odezwał się Louis.
-A teraz niestety ale muszę pana wyprosić. Teraz zbadam pacjentkę a później proszę zawołać siostrę.
Louis pocałował mnie jeszcze na pożegnanie i szepnął do ucha, że będzie na mnie czekał i wyszedł.
Perspektywa Louisa
Nie mogłem w to uwierzyć.  Właśnie się dowiedziałem, że zostanę ojcem. Jeszcze to do mnie nie docierało. Wyszedłem z sali od Klaudii trudno było mi się z nią rozstać choć tak an chwilkę.  Wchodząc na korytarz krzyknąłem szczęśliwy
- ,, Zostanę ojcem"
Wszyscy pogratulowali.

Rozdział 12

Wyszłam strasznie zdziwiona. Ogarnął mnie jeden wielki nie pokój. Nie wiedziałam co mam robić. Czy dzwonić do Louisa i mu o wszystkim powiedzieć czy najpierw dowiedzieć się wszystkiego od Liama bądź nie mówić mu o niczym i jak coś to udać, że dziecko jest Louisa.. Roztrzęsiona wyjęłam kluczyki z torebki, otwarłam samochód i wsiadłam do niego. Jeszcze chwilę pomyślałam, zapięłam pasy i odjechałam. Na samym początku postanowiłam udać się do Liama. Od niego muszę się dowiedzieć czy między nami do czegoś doszło. Pamiętam, że chłopak mieszkał na sąsiedniej ulicy w ceglanym domu. Tam też się udałam. Po 10 min drogi byłam na miejscu. Wysiadłam z auta i po chwili stanęłam przed białymi drzwiami. Zadzwoniłam dzwonkiem i nie uszły 2 minuty kiedy ktoś otworzył  drzwi. Była to starsza pani, podejrzewałam więc, że może to być jego babcia.
- Dzień dobry, czy zastałam Liama?-pytałam z uśmiechem.
-Dzień dobry, tak Liam jest w domu. Momencik zaraz go zwołam, proszę wejść do środka-powiedziała pani ze serdecznością.
Wiedziałam jakie są starsze panie więc nie próbowałam się nawet wymigać. Weszłam do środka a przemiła pani znikła na chwilę a w jej miejsce przyszedł Liam.
-Cześć, mam pytanie jednak wolałabym być na osobności. Możemy się przejść?
-Hej, jasne nie ma sprawy. Babciu zaraz wrócę-oznajmił chłopak zabierając ze sobą bluzę i zamykając za nami drzwi.
Szliśmy chodnikiem do pobliskiego parku. Całą drogę szliśmy w milczeniu. W parku usiedliśmy na ławce po czym przejęłam inicjatywę i zaczęłam mówić.

-Jest sprawa, dość intymna i nie zręcznie mi o niej mówić-kontynuowałam czując, że robię się coraz bardziej czerwona.
Chłopak patrzył na mnie swoimi dużymi brązowymi oczami, które wprowadzały mnie w zawstydzenie.
-Czy na tej imprezie, czy między nami do czegoś doszło?-pytałam obawiając się odpowiedzi.
Patrzyłam na chłopaka a on patrzył na mnie. Chwila stawała się coraz dłuższa po czym on uśmiechnął się i dodał:
-Nie, nie. Spokojnie do niczego nie doszło. Ale o mały  włos. Gdyby nie to, że zasnęłaś to pewnie coś by się wydarzyło.
W tym momencie kamień spadł mi z serca. Ucieszyłam się na wieść, że do niczego nie doszło i wreszcie miałam pewność kto jest ojcem. W końcu mogłam oznajmić Louisowi ta nowinę. Siedzieliśmy jeszcze z Liamem i odważyłam mu się wyznać całą prawdę. To że mi się podoba oraz też to że nie zostawię Louisa.  Porozmawialiśmy sobie wyjaśniając wszystkie rzeczy. Postanowiliśmy zostać znajomymi, jednak dodał, że zawsze mogę na niego liczyć. Po 2 godzinach rozmowy udałam się z powrotem do domu. Miałam dosłownie 5 min jazdy. Wsiadłam, odpaliłam silnik i ruszyłam. Byłam tak szczęśliwa, że postanowiłam od razu zadzwonić do Louis. Wyciągnęłam telefon z torebki i wykręciłam numer.
-Cześć kochanie. Wpadnij do mnie dzisiaj, mam ci coś bardzo ważnego do po.....- i nagle poczułam mocne uderzenie a później już nic nie pamiętałam.
 Perspektywa Darii:
Tamtego dnia, kiedy miałam się rozstać z Harrym na zawsze postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę i zostałam z nim. Nie wiedziałam czy jutro czy za 2 tygodnie a może za 10 lat mnie zostawi ale zostałam z nim. Od razu z lotniska pojechaliśmy z daleka od Londynu, gdzieś nad morze. Mieścił się tam ogromny luksusowy dom a w promieniu 20 kilometrów nie było żadnych innych domów.

Przez całe 2 tygodnie nie odbieraliśmy żadnych telefonów, cieszyliśmy się tylko sobą. Całymi dniami leżeliśmy w łóżku lub chodziliśmy na spacery.  Podczas tego czasu dużo dowiedziałam się o Harrym i zakochałam się w nim po same uszy. Nasza sielanka nie miała końca jednak do pewnego czasu, gdy wreszcie poczułam potrzebę zadzwonienia do Leny. Harry jeszcze spał a ja zabrałam telefon i wybrałam do niej numer.
-Cześć Lena, przepraszam że się nie odzywałam ale nie miałam czasu. Tyle się działo.
-O hejka!-usłyszałam pisk w słuchawce. Nareszcie zadzwoniłaś, tak się bałam i strasznie za tobą płakałam jednak Zayn był przy mnie i mnie pocieszał.
-Mam dla ciebie niespodziankę. Ale teraz muszę już kończyć. Odezwę się jeszcze-dążyłam usłyszeć jeszcze w telefonie ,, Poczekaj" jednak było za późno bo nacisnęłam czerwoną słuchawkę i się rozłączyło. Następnie wyłączyłam telefon i wróciłam do Harrego, które spał w łóżku nago. Położyłam się obok niego i zaczęłam go gryźć po uchu.Harry otworzył oczy, odwrócił głowę w moja stronę i zaczął mnie całować.
 Perspektywa Leny
Wreszcie dzisiaj otrzymałam telefon od Darii. Nareszcie usłyszałam jej głos. Tak czekałam na jej telefon. Trochę mnie od zdziwił jednak cieszyłam się. Zastanawiało mnie tylko jedno co to za niespodzianka. Siedziałam w salonie rozmyślając nad tymi sprawami i nagle otrzymałam telefon:
-Dzień dobry tu pielęgniarka ze szpitala St Thomas' Hospital.  Czy rozmawiam z Leną Smith?
Momentalnie mój oddech stał się szybszy i nie równomierny.
-Tak przy telefonie.
-Proszę przyjechać do szpitala. Została przywieziona nie jaka Klaudia Smith, czy to pani siostra?
Łzy mi napłynęły do oczu i nie wiedziałam co mam odpowiadać.
-Tak, ale co się stało?-pytałam próbując się czegoś dowiedzieć.
-Proszę przyjechać natychmiast. Nie możemy udzielać informacji przez telefon.
Rozłączyłam się, zabrałam kurtkę i zadzwoniłam po taksówkę. Po 5 minutach taksówka już czekała wsiadłam do niej i wyruszyłam.

Rozdział 11

Poprosiłam dziewczyny, żeby zostały w domu a Harry mnie sam odwiezie. Wolałam już przeżyć to teraz niż później na samym lotnisku.
-Daria jeśli nie chcesz to nie jedź. Zostań z nami-mówiła zapłakana Lena wtulając się we mnie.
Widać było, że przywiązała się do mnie z resztą ja do niej też. Trudno było ją oderwać ode mnie. Następnie przytuliła się do mnie Klaudia. Po pożegnaniu Harry zabrał moją walizkę a ja wyszłam ze łzami w oczach do samochodu. W samochodzie Harry był strasznie zdenerwowany z resztą ja też. Po 20 minutach drogi byliśmy już na miejscu. Zabrał moją walizkę a ja szłam obok niego. Trzymaliśmy się cały czas za ręce. Byłam przerażona. Właśnie tego się obawiałam, jednak to nastąpiło i wcale tego nie żałowałam tego. Do odlotu było jeszcze 1,5 godziny. W tym czasie cały czas siedzieliśmy razem wtuleni w siebie trwając w ciszy. Czas biegł bardzo szybko. Nim się zorientowałam już  musiałam iść na odprawę. Wstałam Harry robiąc to samo, chwycił mnie za biodra przysunął do siebie i pocałował. W tym momencie powróciły wspomnienia ze wczorajszej nocy. Oderwałam się od Harrego i dostrzegłam w jego oczach łzy. Widząc to wzruszyłam się, jednak wiedziałam że Harry jest bardzo emocjonalny. Zabrałam walizkę i udałam się w stronę odpraw. Usłyszałam jeszcze głos Harrego, odwróciłam się i z jego ust wyczytałam KOCHAM CIĘ. Łzy napłynęły mi do oczów momentalnie i zaczęłam płakać. Nie mogłam przestać jednak szlam dalej. W pewnym momencie odwróciłam się i zobaczyłam Harrego, który siedział na stołkach i twarz miał zatopioną w rękach. Wiedziałam, że płakał. I coś nagle we mnie pękło. Zostawiłam walizkę i zaczęłam biec w jego stronę. On to zobaczył i zrobił dosłownie to samo. Spotkaliśmy się w połowie drogi a ja rzuciłam mu się na szyję. Zaczęliśmy się całować i wyszeptałam mu do ucha:
-Harry zabierz mnie stąd.
Chłopak jak porażony pobiegł po moją walizkę chwycił mnie za rękę i pociągnął do samochodu. Wsiedliśmy, on odpalił silnik i pojechaliśmy.








Perspektywa Leny
Bardzo przeżywałam wyjazd Darii. Po mimo że się znałyśmy tak krótko odnalazłam w niej przyjaciółkę. Zayn przyszedł do mnie i cały czas mnie pocieszał. Bardzo było mi to potrzebne. Dziękuje mu za to, że mnie wspierał gdy tego potrzebowałam.



2 tygodnie później



Perspektywa Klaudii
Minęły 2 tygodnie od wyjazdu Darii. Od tamtego momentu nie odezwała się. Lena już pomału się z tym oswoiła dzięki Zanyowi. Siedziałam sobie w pokoju, a Louis był w tym czasie w pracy.  Liam próbował się w tym czasie ze mną skontaktować, jednak ja nie chciałam. Bałam się, że jeszcze pomiędzy nami coś mocniej zaiskrzy. Zastanawiało mnie tylko jedno czy pomiędzy nami do czegoś doszło. Jednak wolałam tego nie roztrząsać. Leżałam na łóżku, gdy nagle zaszło mnie takie oświecenie. Spojrzałam na kalendarz i dostrzegłam, że mój okres się spóźnia. Powinnam go dostać już 6 dni temu, a tu nic. Trochę się przestraszyłam więc umówiłam wizytę u lekarza. Wizytę miałam za 2 godziny więc postanowiłam się przygotować. Po godzinie byłam już gotowa i wyruszyłam w drogę. Gabinet nie znajdował się daleko ode mnie więc po chwili byłam już pod budynkiem. Zaparkowałam samochód i wysiadłam z niego. Cały czas się bałam co to może oznaczać. Zasiadłam w poczekalni gdzie siedziało pełno kobiet w ciąży. Trochę im zazdrościłam, gdyż bardzo kochałam małe dzieci. Louis także i zawsze marzyliśmy o gromadce dzieci.
Po 15 minutach oczekiwaniach zawołała mnie pielęgniarka bym weszła do gabinetu. Weszłam i usiadłam na stołku przed biurkiem. Za biurkiem siedziała całkiem miła pani.
-Z czym pani do mnie przychodzi?-pytała lekarka.
-Mam problem. Mój okres się spóźnia. Powinnam dostać miesiączki 6 dni temu a tu nic. Trochę się boje czy to czasami nie jakaś choroba.
-Okej. Także zapraszam panią do pokoju obok. Proszę rozebrać bluzkę i się położyć.
Wykonałam rozkazy i po chwili już leżałam na łóżku. Doktorka postanowiła mi zrobić USG. Jeździła mi po brzuchu jakimś urządzeniem, które wywoływało u mnie gilgotki. W pewnym momencie opanowałam się i stałam się poważna.  Po chwili spojrzałam na panią a ona z uśmiechem oznajmiła mi:
-Widzi pani o tutaj, ta kropkę ?
Próbowałam coś wypatrzeć jednak nic nie widziałam.
-Gratuluję będzie zostanie Pani mama.
Cooo? Z jakiej racji?-powtarzałam sobie w myślach. Tak jakbym nie wiedziała skąd się biorą dzieci. Byłam zdziwiona nie wiedziałam co mam robić. Moje serce waliło jak oszalałe. Momentalnie napłynęły mi na myśl tysiące pytań. Jednak jedno nie dawało mi spokoju. Czu ojcem dziecka może być Liam. Nie wiem czy między nami doszło do czegoś, jednak nie miałam też tej pewności że czegoś takiego na pewno nie było.
Założyłam bluzkę, wstałam z łóżka, umówiłam się z lekarką na następną wizytę i wyszłam. O niczym innym nie myślałam tylko o tym kto jest ojcem Liam czy Louis.

Rozdział 10

stukanie do drzwi. Otworzyłam oczy, usiadłam opierając się o łóżko, poprawiłam włosy i powiedziałam:
-Proszę.
Po chwili otworzyły się drzwi i zza drzwi wychyliła się głowa. Był to Louis.
-Cześć kochanie-przywitał mnie wchodząc do pokoju przy czym rzucił się na łóżko i pocałował mnie w usta.
-Hej, a co ty tak pukasz?
-A bo nie wiedziałem czy nie będę przeszkadzał. No dobra tak na prawdę to widziałem, że spałeś i chciałem cię obudzić.
-Dobra głupolu, nie tłumacz się już-przytuliłam go do siebie.
-Jak po imprezie? Widzę, że się pobalowało, wtedy gdy ja ratowałem mamę-powiedział z ironia.
-Impreza była świetna i żałuj, że cię nie było, ale strasznie mi się chce spać.
Wtuliłam się jeszcze bardziej w jego ramiona i poczułam jak moje myśli ulatują, powieki stają się coraz cięższe a ciało staje się bezwładne.
Perspektywa Leny:
Leżeliśmy z Zaynem wtuleni w siebie. Dzisiaj pierwszy raz nasze ciała stał się jednościom, nie ukrywam cieszyłam się tym faktem. Tym potwierdziliśmy naszą miłość.
-Kochanie, ja już będę się zbierał. Musze jeszcze coś dzisiaj załatwić-chłopak wstał, założył ubrania, pochylił się nade mną i pocałował mnie jeszcze na pożegnanie.  Chwyciłam go za szyję i nie chciałam puścić.
-Kochanie, naprawdę muszę już iść.
Pocałował mnie jeszcze raz i wyszedł. Zrobiło mi się trochę pusto bez niego jednak jak mus to mus. Postanowiłam, że się trochę ogarnę. Wstałam z łóżka, zabrałam ubrania i poszłam do łazienki.

Perspektywa Darii

Była już 13:00 a o 20:00 miałam samolot. Leżałam Harremu na klacie a on bawił się moimi włosami. Myślałam o tym, że za kilka godzin już nie będzie takiej sytuacji. Będę siedziała sama w samolocie lecąc do Kanady, a obok mnie nie będzie Harrego. Zrobiło mi się smutno, ze aż łza z oczu mi popłynęła.

-Ej, kochanie. Co się dzieje?-pytał ocierając łzę spływającą po moim policzku. 

-Nie, tylko.... Wszystko w porządku-próbowałam oszukać loczka, jednak nie udało mi się to, bo pomimo tego że znamy się tak krótko on zna mnie jak mało kto. 

Chłopak podniósł się, spojrzał mi w oczy i dodał:

-Skoro nie chcesz jechać, to nic na siłę. Zostań tu z nami. Możesz się nawet wprowadzić do mnie-mówił spokojnie swoim urokliwym głosem.

-Kochany jesteś, ale muszę jechać wujek czeka na mnie już. Musze zaraz do niego zadzwonić, o której mam samolot i zacząć się pakować. Pomożesz mi ?

Loczek nic nie odpowiedział tylko uśmiechnął się i pocałował mnie. Oznaczało to, że sory kochanie ale muszę iść. Wstałam z łóżka a on zrobił dokładnie to samo. Zabrałam kilka rzeczy i poszłam do łazienki. Harry wszedł tam razem ze mną i wzięliśmy razem kąpiel.

A ubrana byłam tak: 

Perspektywa Klaudii

Po kilku godzinach wstałam a Louis jeszcze spał. Musiałam ogarnąć się gdyż obiecałam Darii, że ją odwiozę.      Zachowywałam się cicho by go nie obudzić. Zabrałam kilka rzeczy i poszłam do łazienki.

Po kilkudziesięciu minutach wyszłam a Louis już nie spał. Przeglądał coś na laptopie. 

-Kochanie co to za Liam?-spytał się.

-Jaki Liam? -pytałam zdziwiona. 

-No ten, zobacz zdjęcie jest tutaj jego razem z tobą i dziewczynami.

Spojrzałam na zdjęcie i pomału zaczęłam sobie przypominać. Przypomniałam sobie każdy szczegół, także to że byłam z nim w kuchni i że byłam naga. W momencie moje serce zaczęło mocniej bić. Nie to nie mogła być prawda. Nie mogłam się przecież z nim przespać. Jednak wszystko na to wskazywało. Momentalnie nogi mi się ugięły i usiadłam na łóżku. 

-Klaudia wszystko w porządku?

-Tak-wymamrotałam.

Perspektywa Darii

Harry wyszedł a ja zostałam sama. Powiedział jednak, że mnie podwiezie na lotnisko i tam się ze mną pożegna, z jednej strony się cieszyłam jednak z drugiej będzie to moje najgorsze pożegnanie.

Dokańczałam pakownie gdy na zegarze wybiła 17:00. Zabrałam swoją walizkę na dół, gdzie czekała już na mnie Klaudia z Louisem oraz  Lena. Po chwili dobiegł dźwięk dzwonka do drzwi. 

-To Harry-rzuciłam i pobiegłam otworzyć drzwi.

Otworzyłam drzwi i tak jak myślałam w drzwiach zastałam Harrego. Od razu rzuciłam mu się na szyję. 

On nie protestował bo wiedział, że już za chwile rozstaniemy się i być może nie zobaczymy się już nigdy.

Rozdział 9

-Coś nie tak?
-Też Cię kocham. Przepraszam, że wtedy w pizzerii uciekam, ale bałam się przywiązania do ciebie. Jutro już wylatuję, a związki na odległość nie mają szans. Ale teraz się nie boję. Co ma być to będzie-zakończyłam, wracając do wcześniejszego zajęcia. W ogrodzie na szczęście byliśmy sami. Leżeliśmy na trawie, w samej bieliźnie zaczął rozpinać mój stanik gdy znów przerwałam:
-Harry, ja jeszcze nigdy tego nie robiłam- powiedziałam lekko skrępowana.
-Pociesze cię, ja też.
I w tym momencie moje blokady całkowicie puściły. Poczułam się lekka i stałam się naga. Harry zdjął ze mnie wszystko co miałam na sobie, z resztą on też był nagi. Rozkoszowaliśmy się swoją bliskością. Przykryliśmy się kocem, który leżał na ławce a reszty nie pamiętam. Rano obudziły mnie buziaki, którymi obdarowywał mnie Harry. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, ze znajdujemy się u mnie w pokoju. Miałam lekkie bóle głowy, jednak nie przeszkadzało mi to tak bardzo.
-Co my tu robimy, czy aby nie byliśmy na polu?-pytałam trochę zdezorientowana.
-Gdy zasnęłaś, przyniosłem cie tu na górę, a że nie miałem jak wrócić bo trochę wypiłem położyłem się obok ciebie i zasnąłem.
I w tym momencie zdałam sobie sprawę, że jestem naga. Nagle powróciły wspomnienia ze wczorajszej nocy. Jednak były to miłe wspomnienia.
-Czuję się taka szczęśliwa-powiedziałam loczkowi obdarowując go słodkim całusem.
-Mam nadzieję, że nie zrobiłem ci krzywdy.
-A czy widać, żebym była zraniona?
Chłopak już nie odpowiedział, tylko zaczął mnie całować.
Perspektywa Leny:
Obudziłam się rano z bólem głowy. Obok mnie siedział Zayn w samych majtkach i myział mnie po nogach. Próbowałam się podnieść, jednak ból dał za wygraną.
-Dzień dobry kochanie-usłyszałam jego życzliwy głos.
-Hejka-odpowiedziałam
-Proszę, to dla ciebie. Aspiryna na ból głowy i sok pomidorowy-podał mi, dodając do tego uśmiech
Doskonale pamiętałam co się wydarzyło tej nocy. Pamiętam, gdyż to był mój pierwszy raz. Czułam się świetnie i wiedziałam, że mogę zaufać Zaynowi. Nie wiedziałam o nim za wiele, ale wiedziałam że go kocham  a on mnie i tylko to się liczyło. Połknęłam aspirynę popijając sokiem, gdy Zayn położył się obok mnie  i zaczął mnie całować. Ja odwzajemniłam i kolejne 20 minut wyjęte z życiorysu jednak, były to szczęśliwe momentu mojego życia.
Perspektywa Klaudii:
Rano obudziłam się z bólem głowy i ogromnie spragniona. Problem w tym, że ja niczego nie pamiętałam.
Próbowałam otworzyć oczy jednak światło, które było w tym pomieszczeniu oślepiało mnie. Nie mogłam dokładnie sprecyzować gdzie się znajduję. Po kilku próbach otwarcia oczu, wreszcie się udało i to co zobaczyłam lekko mnie zdziwiło. Moim oczom ukazała się

a ja leżałam na sofie, która stała w rogu. Po chwili zorientowałam się, ze leżę naga a ubrania porozwalane są po całym pokoju. Z tamtej nocy nic nie pamiętałam. Pobiegłam do łazienki, nałożyłam na siebie szlafrok i sprzątnęłam ubrania. Za  godzinę miała przyjść sprzątaczka więc przeniosłam się do swojego pokoju.

Ciągła myśl jaka nie dawała mi spokoju to dlaczego byłam naga. Położyłam się do łóżka, gdy nagle rozległ się dźwięk telefonu. Był to Louis, przepraszał że wczoraj nie wrócił ale mama była tak roztrzęsiona całym tym wydarzeniem, że nie mógł ją zostawić samej. Ja powtarzałam, że nic się nie stało bo ja nic nie pamiętałam ze wczoraj. Tym bardziej o jakimś wydarzeniu, o co chodziło. Jednak nie zakrzątałam sobie tym głowy. Odłożyłam telefon i zasnęłam. Nie wiem dokładnie ile spałam, gdy nagle obudziło mnie...

Rozdział 8

Wstałam rano, a właściwie obudziły mnie promienie słońca o godzinie 10:00. Było to dla mnie zaskoczenie, że wczoraj po tak ulewnym deszczu dzisiaj zawitało słońce. Zwlokłam się z łóżka podeszłam do szafy zabrałam ubrania i poszłam do łazienki.

Zbiegłam na dół gdzie czekało na mnie śniadanko na stole a przy nim siedziały już dziewczyny.

-No hejka, jak się spało?-pytała Klaudia.

-Hejka, całkiem dobrze. Dziękuję za śniadanko-mówiłam przeciągając się. To jakie plany na dzisiaj-pytałam urywając kawałek rogalika.

-Dzisiaj organizujemy imprezę pożegnalną, ponieważ jutro już wylatujesz. Zaprosimy pełno znajomych. Lena zajmie się listą gości a my zakupami. Po śniadaniu jedziemy więc streszczaj się-informowała nas Klaudia.

-Dobrze, a Lena jak tam po wczorajszym?

-Świetnie, nie wiedziałam że sytuacja nabierze takiego rozpędu, ale na razie wolę nie zapeszać.

Zaśmiałyśmy się wszystkie i kończyłyśmy śniadanie. Po 20 min byłyśmy gotowe do wyjścia z Klaudia. Lena została w domu, zabrała telefon i książkę telefoniczną, i zaczęła dzwonić. My z Klaudia postanowiłyśmy, że pójdziemy pieszo do centrum a z powrotem jak zabierze nas kierowca. Tak więc ruszyłyśmy w drogę. Rozmawiałyśmy nie zwracając uwagi na nic, gdy przechodząc przez pasy wjechał w nas jakiś chłopak. 

-Nie mógłbyś trochę uważniej jechać-wrzasnęłam na chłopaka podnosząc się z asfaltu, otrzepując ubrania.

-Przepraszam, nie chciałem. Przepraszam jeszcze raz. Na prawdę nie chciałem-przepraszał chłopak. 

-Dobra, nic się nie stało, to też nasza wina bo powinnyśmy bardziej uważać-wtrąciła się Klaudia bo widziała że byłam w totalnej furii.

 Przed nami stał dość wysoki brunet, z krótkimi włosami i brązowymi oczami, nie powiem był uroczy jednak zauważyłam, że wpadł on w oko Klaudii a ona jemu. Chłopak nie spuszczał z niej oka po mimo ze to ja byłam ofiara jego nieostrożności oraz mojej nie uwagi. 

-Liam-przedstawił się chłopak podając rękę zaczynając od Klaudii a kończąc na mnie.

-Ja mam na imię Klaudia a to Daria-przejęła inicjatywę Klaudia.

Perspektywa Klaudii:

Nie znałam chłopaka, pierwszy raz go widzę w życiu ale spodobał mi się. Boże co ja sobie myślę. Przecież ja mam chłopaka kocham go, chodzimy już razem 5 lat. Nie powinnam nawet spojrzeć na innego, jednak on coś ma w sobie, coś czego Louis nie ma. Jeszcze nie wiem co to ale wiem, że jest. 

-Może wpadniesz do nas dzisiaj na imprezę, wiesz nie nalegam ale fajnie gdybyś przyszedł-wypaliłam do chłopaka nawet się nie zastanawiając.

Nie powinnam tego robić bo wyniknie z tego jeszcze coś złego. Jednak ja nie kontrolowałam tego.

-Y...-zająknął się Liam. No dobrze, może wpadnę. A o której?

-O 19. Czekaj zapisze ci adres i czekamy na ciebie. Zapisałam pospiesznie chłopakowi adres i ruszyłyśmy w dalszą drogę.

Perspektywa Darii:

Stałam obok Klaudii i nie wiedziałam co mam robić. Widziałam że Liam spodobał się Klaudii i ze wzajemnością. Klaudia ma Louisa i są zakochani. Jednak to co dzisiaj zobaczyłam nie mieściło mi się w głowie. Jednak w sumie nic takiego się nie stało, dała mu tylko adres i zaprosiła na imprezę. Na pewno wszystko będzie okej, w końcu Klaudia jest dorosła i dojrzała.

-Klaudia, co to miało być?-pytałam.

-Chciałam być miła i zaprosiłam go, no co? Im więcej osób tym lepsza impreza-zakończyła Klaudia a ja tylko na nią popatrzyłam. po 15 minutach drogi byłyśmy na miejscu. Zrobiłyśmy zakupy żywności oraz napojów alkoholowych jak i zwykłych. Tutaj w Anglii 16 lat to tak jak u nas 18. Więc alkohol w tym wieku był legalny. Zakupy zajęły nam 2 godziny po czym Klaudia zadzwoniła po kierowce. Byłyśmy zmęczona dźwiganiem tych siatek, jednak musiałyśmy sobie poradzić, gdyż Louis był w pracy. Kierowca podjechał pod nas, zapakował zakupy a my wsiadłyśmy do auta. Droga do domu zajęła nam 10 min. Podjechałyśmy pod dom i weszłyśmy. W domu czekała na nas Lena, która obdzwoniła wszystkie możliwe osoby. 

-I jak zakupy zrobione?-pytała Lena.

-Tak wszystko kupiłyśmy, a goście zaproszeni?

-Tak, będzie 30 osób.

-31-dorzuciła Klaudia.

-31? A kto to ten 31?-pytała zdziwiona Lena/

-Zobaczysz, będzie to niespodzianka. A teraz chodźmy się szykować. Wszystkie poszłyśmy do pokoi i zaczęłyśmy przygotowania. Po 20 min spotkałyśmy się w salonie i każda ubrana była tak :

                                             Klaudia:                 Daria:                 Lena:

Gdy zeszłyśmy na dół wszystko było przygotowane. Klaudia dała dzisiaj wolne wszystkim pracującym u nich w domu więc chata była wolna. Pierwszy przyszedł Zayn, następnie  Louis a  później przyszła spora grupka ludzi. Impreza się zaczęła. Lena cały czas tańczyła z Zaynem widać było miedzy nimi ta chemię. Klaudia chodziła i nadzorowała całą imprezę a ja zajmowałam się ludźmi. Poznałam wiele fajnych osób. Klimat ogólnie był bardzo fajny, wypiłyśmy kilka piw po czym zorientowałam się, że przyszedł Harry. Jednak po chwili zgubiłam go z pola widzenia i zaczęłam rozmawiać z dziewczyna siedzącą na sofie. Po chwili poczułam buziaka na moim policzku oraz zapach perfum, który już kiedyś czułam. Podniosłam głowę do góry i moim oczom ukazał się Harry

-No cześć-przywitał się swoim głosem z chrypą, od którego można było się uzależnić.

-Cześć co ty tutaj robisz?-spytałam zaskoczona.

-Nie cieszysz się ze przyszedłem?

-No ciesze. Ale jak się dowiedziałeś ?

-Nie ważne. Dla chcącego nic trudnego. Musiałem cie zobaczyć, bo możliwe że już nigdy się nie zobaczymy. 

I w tym momencie zrobiło mi się smutno. Jednak starałam się o tym zapomnieć i się dobrze bawić, Harry zabrał mnie do tańczenia. Nie potrafiłam mu odmówić tym bardziej, że już trochę wypiłam. 

Perspektywa Klaudii:

Wszyscy się świetnie bawią, impreza jest taka jaką chciałam zorganizować. Jednak ciągle wyszukuje Liama. Rozglądałam się po całym pokoju jednak go nigdzie nie było.A ja głupia łudziłam się że go spotkam. 

-Klaudia, co jest? Szukasz kogoś?=pytał podejrzliwie Louis.

-Nie kotku, tylko rozglądam się czy wszystko okej.

Nagle nie mogłam uwierzyć własnym oczom. W drzwiach ukazał się Liam. Moje serce zaczęło mocniej bić.

-Poczekaj, zaraz wrócę-rzekłam do Louisa. 

Wstałam i podeszłam do chłopaka. Przywitałam się i zaprosiłam go dalej. Pokazałam gdzie wszystko się znajduję. Chłopak się rozgościł a ja wróciłam do Louisa żeby niczego nie podejrzewał. Jednak moje myśli były cały czas przy Liamie, a ukradkiem widziałam, że on też spogląda na mnie. Wypijałam kolejnego drinka, gdy nagle Louisowi zadzwonił telefon. Odebrał, była to jego mama. Musiał natychmiast wracać do domu gdyż ktoś chce się włamać do ich mieszkania. Chciałam z nim jechać, jednak on się uparł i kazał mi zostać. Może to dziwne ale ucieszyłam się. W końcu mogłam podejść i porozmawiać swobodnie z Liamem.

-Jak się bawisz?

-No muszę przyznać, że impreza udana. 

-W końcu ja ja organizowałam-powiedziałam ze śmiechem. Może drinka?

-Chętnie-odpowiedział chłopak, był to już mój kolejny drink więc byłam trochę wstawiona. 

Wypiliśmy i poszliśmy szaleć na parkiet. 

Perspektywa Leny:
Impreza świetna. Zayn z godziny na godzinę staje mi się bliższy. Nigdy nie sądziłam, że w ciągu kilku dni można się zakochać. Mam nadzieję, że do jutra Daria zmieni zdanie i nie wyleci. Zostanie z nami, po mimo że znam ją kilka dni stała się moją drugą siostra. Wiem że mogę na nią liczyć i nigdy mnie nie zostawi. Poza tym wypiłam już kilka piw i nie kontroluje tego co mówię i myślę, jednak Zayn sprawuje nade mną opiekę. On jest taki kochany.
-Zayn, kochanie chodź ze mną do pokoju, głowa mnie trochę rozbolała i chyba się położę.
-Dobrze, chodźmy.
Mulat był dość silny, więc zabrał mnie na ręce i wyszedł ze mną do mojego pokoju. Wchodząc do pokoju zaczęłam go całować i poczułam niekontrolowane uczucie. Chłopak położył mnie na łóżko, przykrył po czym pocałował w czoło. Chciał już wyjść gdy nagle się odezwałam:
-Zayn, zostań ze mną.
-Dobrze.
-Chodź, zamknij drzwi i połóż się obok mnie-chłopak posłusznie wykonał moje polecenie.
Położył się obok mnie i pocałował mnie w policzek. Ja podniosłam się i zaczęłam go całować. On odwzajemniał każdy pocałunek. Zaczęłam go rozbierać gdy nagle odezwał się :
-Nie, nie możemy tego zrobić. Jesteś pijana  i nie kontrolujesz tego co robisz.
-Zayn, spokojnie. Jestem na tyle trzeźwa, że zdaję obie sprawę z tego co robię. A teraz już się ucisz - i wróciłam do poprzedniej czynności. Całowaliśmy się, ja zaczęłam zdejmować z niego kolejne ubrania a on robił dosłownie to samo. Zaczął namiętnie całować po szyi schodząc coraz niżej i niżej. Nigdy nie czułam sie tak szczęśliwa.
Perspektywa Klaudii:
Louis zostawił mnie i pojechał do domu. Jednak dla mnie to tylko swoboda. Razem z Liamem wygłupialiśmy się, tańczyliśmy i piliśmy. Wypiliśmy juz sporo i obydwoje byliśmy wstawieni.
-Liam, ja już nie mam siły. Odpocznijmy gdzieś-chwyciłam chłopaka za rękę i zaciągnęłam go do kuchni. Chcesz coś do picia?-spytałam.
-Wodę poproszę-odrzekł uprzejmie.
Wyciągnęłam szklanki z górnej szafki oraz wodę z lodówki po czym nalałam. W pewnym momencie poczułam podmuchy powietrza na szyi. Po chwili chłopak zaczął całować mnie po szyi. Nie powiem, zrobiło mi się strasznie przyjemnie. Całkowicie zapomniałam o Louisie. Nic w tamtym momencie nie było ważne  liczył się tylko on, ja i moment w którym się znajdujemy. Odwróciłam się do niego, on położył swoje ręce na moich biodrach po czym delikatnie zaczął muskać moje usta. Ja poczułam motylki w brzuchu i odwzajemniłam. Zaczęliśmy się coraz namiętniej całować. Zdzierałam z niego coraz to więcej ubrań, po czym znaleźliśmy się na podłodze. Nie kontrolowałam swoich czynów, byłam tak pijana. Nagle zaczęło mi się kręcić w głowie a reszty już nie pamiętam.
Perspektywa Darii:
Tańczyliśmy z Harrym, dużo rozmawiając. W pewnym momencie Harry zaproponował spacer. Chętnie się zgodziłam gdyż było strasznie gorąco. Założyłam na siebie marynarkę, którą wcześniej zdjęłam i wyszliśmy. Poszliśmy za dom na huśtawkę.  Powietrze było ciepłe i towarzyszyły nam migotające gwiazdy. Powiewał jedynie lekko wiaterek. Usiedliśmy razem na huśtawce i zaczęliśmy się lekko kołysać. Harry przybliżył się do mnie i objął mnie. Ja wtuliłam się do niego. Po czym zamknęłam oczy i zaczęłam myśleć o moim wyjeździe. Czułam się tutaj bardzo dobrze, jednak wujek czekał tam na mnie.
-Daria, muszę ci to powiedzieć, za nim będzie za późno-usłyszałam za uchem jego cudowny głos. Podniosłam głowę, wyprostowałam się i patrzyłam mu w oczy.
-Coś się stało? Coś nie tak?-pytałam zdziwiona.
-Wszystko okej, tylko wtedy w restauracji zapomniałem ci o czymś powiedzieć.
Nastała chwilowa cisza, jednak dalej wpatrywaliśmy się w siebie.
-Kocham Cię-usłyszałam z jego ust.
Ten głos z chrypą jeszcze bardziej to podkreślił. Zrobiło mi się strasznie przyjemnie. Nie czekając na nic zaczęłam go całować. Usiadłam u niego na kolanach a on rozgarnął moje włosy. Dalej trwaliśmy w pocałunku. Całował tak dobrze, że nie myślałam o niczym innym. Po mimo że wypiłam trochę, to byłam świadoma powagi sytuacji. Nagle zaczął zdejmować ze mnie żakiet, gdy mu przerwałam.

Rozdział 7

W tamtym momencie nie myślałam. Wybiegłam z restauracji pod wpływem emocji. Lubiłam Harrego był miłym i sympatycznym chłopcem jednak nie widziałam go jako mojego chłopaka, po mimo że w tamtym momencie poczułam się przyjemnie. Z reszta za 2 dni wylatywałam do Kanady więc to nie mogło się udać. Do domu musiałam wrócić pieszo jednak nie zajęło mi to długo, gdyż pizzeria była 2 ulice od domu dziewczyn. Szłam ulicą przy gwieździstym niebie jednak moje myśli były daleko. Sama nie wiedziałam o czy myślę. Nie było to nic szczególnego. Droga zajęła ma 20 min, a po drodze spotkałam Lenę która właśnie wracała do pizzerii.
-Daria, co ty tu robisz? Miałaś czekać w pizzerii.
-Miałam, jednak sytuacja uległa zmianie. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Harry przysiadł się do mnie i mnie pocałował.
-Uuu.... No ale Harry to bardzo miły chłopiec i w sumie całkiem przystojny.
-Dobrze, nie ważne. Nie wracajmy do tego i udajmy, że się nic
-Ale jak to się nic nie stało! Całowałaś się z Harrym!
-Nie! Cicho! Nie wracajmy do tego. I tak za 2 dni wylatuję i to nie ma najmniejszego sensu-skończyłam dając znać, żeby dalej nie naciskała.
Weszłyśmy do domu gdzie przywitała nas o dziwo Klaudia.
-Hejka-przywitałyśmy się jednocześnie.
-Hej, jak wam minął wieczór?
-Bardzo dobrze-odpowiedziała Lena spoglądając ze szyderczym uśmiechem na mnie.A Louis gdzie?
-Pojechał do domu bo mamie miał coś pomóc więc dzisiaj mamy dziewczyńską noc filmową. Wskakujcie z piżamy i przychodźcie na dól. Ja biorę się za robienie popcornu i wybiorę jakiś film.
-Ale..-próbowałam coś powiedzieć.
-Nie ma żadnego ale, no już już szybciutko.
-Ale miałam dzisiaj bilet zamówić do Kanady.
-Jaki bilet? Dziewczyno ty nigdzie nie jedziesz. Nie pozwolimy ci stąd wyjechać-mówiła oburzona Klaudia.
-Nie mogę wam siedzieć na głowie.
-Dobrze zamówimy ale wiesz jeśli chcesz zostać to nie ma sprawy. Jest dużo miejsca u nas w domu i przynajmniej nam się nie nudzi, ale teraz marsz się przebierać i migusiem zapraszam przed kanapę.
Oby dwie z Lena poszłyśmy się przebrać i już za 5 min wszystkie siedziałyśmy w salonie przed telewizorem z laptopem na kolanach.
-To na kiedy ten bilet?-pytała Klaudia.
-A kiedy jest najbliższy?
-Pojutrze.
-Więc pojutrze.
-Okej gotowe, ale wiesz jeśli ci się od myśli to my z milą chęcią cię przygarniemy.
-Dobrze, na pewno nie zapomnę jednak wujek już na mnie czeka.
Odłożyłyśmy laptopa a Klaudia załączyła film. Była to jakaś komedia romantyczna jednak nie przykuwałam do niej szczególnej uwagi. Myślami byłam przy Harrym i dzisiejszej sytuacji. Oglądałyśmy już film z dobrą godzinę leżąc jedna na drugiej gdy nagle usłyszeliśmy dziwne hałasy dobiegające z zewnątrz. Przestraszone podniosłyśmy się i nie wiedziałyśmy co mamy robić. Dzisiaj ochroniarzy nie było gdyż Klaudia dała im wolne. Nasze oddechy stały się coraz cięższe a serce waliło jak szalone.
Perspektywa Leny
Nie wiedziałam co mam robić, jednak się nie bałam.
-Dziewczyny ja zobaczę co to-wzięłam do ręki miotełkę do kominka i wyjrzałam przez okno. Zobaczyłam posturę jakiegoś mężczyzny który rzuca kamyczkami w okno. Postura przypominała mi kogoś jednak musiałam się upewnić czy aby na pewno to on.
-Dziewczyny ja ide za zewnątrz zobaczyć kto to.
-Nie! Zostań lepiej w domu, jeszcze ci się coś stanie-próbowała powstrzymać mnie Klaudia jednak ja jej nie słuchałam i wyszłam za pole.
Szłam z miotłą w ręce  lekko przestraszona. Zbliżając się do postaci strasz coraz bardziej wzrastał. Moje serce zaczęło walić jak szalone.
-Kim jesteś?-pytałam.
Zdawało mi się że postać ta stoi z gitara w ręku.
-Kim jesteś-powtórzyłam.
Nagle postać się odwróciła i odpowiedziała mi:
-Nie bój się. Nic ci nie zrobię to ja Zayn.
-Co ty tu robisz?-pytałam, zbliżając się do chłopaka. Dałam ci przecież do zrozumienia żebyś tu więcej nie przychodził.
-Tak wiem, jednak ja nie mogę o tobie zapomnieć. Ta sytuacja, która zdarzyła się w centrum handlowym, przepraszam za nią jednak nie mogłem się powstrzymać. Pierwszy raz w życiu poczułem coś takiego. Myślałem, że nigdy już nie poczuję czegoś takiego gdy dziewczyna zostawiła mnie i odeszła z moim najlepszym przyjacielem jednak  stało się to.
- I co myślisz że uwierzę w te żałosne teksty- odpowiedziałam sucho chłopakowi, gdy nagle z nieba posypały się krople deszczu.
Cały czas patrzyłam na ruchu mulata i na jego oczy, które świeciły w mroku od świateł dobiegających z domu. Spojrzałam na okno w domu i dostrzegłam, że całą sytuacje ogląda Klaudia z Darią. Deszcz nie ustępował a momentami padał jeszcze mocniej. W pewnym momencie chłopak chwycił gitarę wyżej i zaczął uderzać w jej struny wydając dźwięki. Po kilku uderzeniach dołożył swój wokal. Jego głos był tak cudowny i delikatny, że uczucie motylków w brzuchu powróciło. Chłopak stał z gitarą w ręku a po nim spływały strugi deszczu. Po mimo tego on śpiewał piękną piosenkę, która opowiadała o dziewczynie i chłopaku, którzy po mimo tego że się nie znali zakochali się w sobie. Piosenka idealnie opisywała sytuacje pomiędzy mną a nim.
Po skończonej piosence, odłożył gitarę podszedł pode mnie, spojrzał mi głęboko w oczy i wyszeptał:
-Po mimo że cię nie znam, spodobałaś mi się. Kocham Cie!
Po mojej twarzy spływały krople jednocześnie mieszają się ze łzami które powstały w wyniku wzruszenia. Moje serce zaczęło kołatać, a jego odgłos słychać było z odległości. Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Zatkało mnie jednak byłam szczęśliwa. Nic nie odpowiadając zamknęłam oczy i powoli zaczęłam zbliżać się ku chłopakowi. Chłopak położył ręce na moich biodrach lekko mnie przysuwając do siebie Nagle moja warga zetknęła się z jego wargą. On odwzajemnił to samo. Wziął mnie podniósł tak że objęłam go nogami wokół brzucha.  Całowaliśmy się coraz namiętniej a deszcz nie ustępował.

Rozdział 6

........Louis.
-Louis co ty tu robisz?-krzyknęłam przestraszony zaświecając lampkę i w tym samym momencie zagrzmiało.
-O fuck.! Chyba pomyliłem pokoje.
-No raczej!
I właśnie w tym momencie do pokoju wpadła Klaudia.
-Co się tu dzieje? Louis co ty tu robisz?
-Kochanie, to nie tak jak myślisz. Pomyliłem pokoje, gdy wychodziłam na górę jak zachciało mi się pić. Przepraszam.
-Louis! W tej chwili do pokoju-krzyczała rozzłoszczona Klaudia.
Jednak po chwili wybuchnęła śmiechem i przeszła jej złość. Wszyscy wróciliśmy do swoich pokoju włącznie z Louisem i poszliśmy spać. Rano obudził mnie zapach jajecznicy, który rozniósł się po całym domu. Wstałam z łóżka i jeszcze w piżamie poszłam do Leny sprawdzić jak się czuje. Weszłam jednak w pokoju jej nie było. Wróciłam do pokoju ubrałam się i zeszłam do kuchni.

W kuchni zastałam uśmiechniętą Lenę, która szykowała jajecznice. 

-Dzień dobry, jak się czujesz?

-Hej, dobrze. Dziękuję że się wczoraj mną zajęłaś. Naprawdę dziękuje.

-Nie ma za co. A znalazłaś ten portfel?

-Nie i właśnie chciałam cię prosić o to byś szła ze mną policję i zgłosiła kradzież.

-Okej, nie ma sprawy. Tylko dzisiaj musimy zamówić mi ten bilet.

-Naprawdę musisz lecieć do Kanady, nie mogłabyś tu zostać. 

-Nie no, przecież nie mogę wam siedzieć na głowie, wujek z reszta czeka na mnie.

-Aha, ale jeszcze o tym porozmawiamy, a teraz siadaj i jedz.

-O jak ładnie pachnie. A Klaudia już wstała?-pytałam.

-Tak, już dawno. Ody dwoje musieli gdzieś jechać, ale powiedzieli że za niedługo wrócą.

-Jakieś plany na dzisiaj ?

-W sumie to nie, tylko musimy iść na ta policję.

-A później zamówić bilet.

-Daria, daj spokój z tym biletem. Zostań tu u nas. Tak fajnie jest. Wreszcie się nie nudzę, Klaudii całymi dniami nie ma.

-Nie no, serio wujek na mnie czeka i nie może się doczekać kiedy wreszcie mnie zobaczy.

-Teraz dam ci spokój, ale jeszcze o tym porozmawiamy. Zabieraj się do jedzenia bo zaraz wystygnie.

Oby dwie usiadłyśmy i zaczęłyśmy jeść. W połowie posiłku przerwał nam dzwonek do drzwi.

-Ja otworzę-wyrwała się Lena. A ty kończ to jedzenie.

Lena poleciała i otworzyła drzwi. Nagle z korytarza dobiegł krzyk.

-Aaa... Co ty tu robisz? W ogóle jak się tu znalazłeś-krzyczała dziewczyna-śledziłeś mnie?

Nie wiedziałam co się dzieje więc pobiegłam do niej.

-Lena, wszystko okej?-pytałam przerażona.

-Tak. nie nic nie jest okej. Pamiętasz jak ci wczoraj opowiadałam o tym zdarzeniu to jest właśnie ten chłopak.

-Nie bój się nic ci nie zrobię. Mam na imię Zayn i chciałem zwrócić ci twój portfel. Wczoraj jak upadła ci torba, rozsypała się i wypadł z niej portfel. Chciałem g po prostu zwrócić. 

-Dobrze Daria, idź kończyć jedzenie a ja porozmawiam z nim.

Wróciłam jak mi Lena kazała i dokańczałam śniadanie.                                                                       Perspektywa Leny:

Bałam się jednak byłam szczęśliwa. Tak głupio to zabrzmi jednak ucieszyłam się że go zobaczyłam. Motyli z brzuchu znów powróciły jednak złość przeważała.

-Proszę, nic z niego nie ruszałem. Sprawdziłem tylko adres by móc ci go oddać. Jeśli mi nie wierzysz to sprawdź sobie.

-Może to dziwne ale wierzę ci. 

-Lena, czy miałabyś ochotę na kawę?-spytał mulat z błyskiem w oku.

-Nie, sory ale nie. Jakoś dzisiaj się źle czuję. A teraz muszę już iść-i zamknęłam chłopakowi drzwi przed nosem. 

Wróciłam do kuchni usiadłam przy stole i kończyłam śniadanie.
Perspektywa Darii:
-Wszystko okej?-pytałam.
-Właśnie o to chodzi, że tak. Wszystko jest okej. Nawet nie potrafię być na niego zła. W sumie to nie mam za co okazał się być bardzo miły że przyniósł mój portfel do domu. Wczoraj to co się wydarzyło to w sumie sama chciałam, jednak się powstrzymałam.
-Lena, spokojnie. Wszystko się ułoży. Chodźmy do kina.
-Nie, tylko nie kino. A może tak pizza?
-Dobrze, cokolwiek chcesz. Przytuliłam ją, pomimo że znałyśmy się zaledwie 2 dni stała się moją przyjaciółką, której nigdy nie miałam. Poszłyśmy się przebrać. Po 20 minutach spotkałyśmy się przy wyjściu.
Ja ubrana byłam tak ponieważ pogoda dzisiaj była chłodna.

A Lena tak:

Wyszłyśmy z domu a kierowca już czekał. Zawiózł nas pod jakąś ulubiona pizzerię Leny. Wysiadłyśmy i weszłyśmy do środka. Na pierwszy rzut oka pomieszczenie było bardzo przytulne.

 Zajęłyśmy miejsca i podeszła pod nas kelnerka. Zamówiłyśmy duża Margaritę. Czas oczekiwania zleciał nam na rozmawianiu. Dowiedziałam się że rodzicie Leny i Klaudii byli bogaci, mieli własna firmę i teraz tą firmę przejęły dziewczyny, jednak zajmuję się nią siostra ich mamy. Tych wiadomości było jeszcze bardzo wiele jednak nie zdołałam wszystkich zapamiętać. Nagle, rozmowę  przerwał nam jakaś osoba. Spojrzałyśmy w górę i zobaczyłyśmy Harrego niosącego pizzę.

-Cześć dziewczyny. Co za miłe spotkanie.

-Cześć Harry-odpowiedziałyśmy równocześnie.

Harry patrzył na mnie z uśmiechem od ucha do ucha. Harry był bardzo fajnym chłopcem jednak nie myślałam wtedy żeby mógł być moim chłopakiem. Był fajnym kolega. 

-Wy zamawiałyście Margaritę?

-Tak.

-Proszę to dla was-Harry odszedł a my zaczęłyśmy jeść. 

Nagle Lena zorientowała się że zapomniała zabrać telefon. Więc postanowiła po niego wrócić. Ja zostałam sama i niespodziewanie usiadł obok  mnie Harry. 

-Gdzie Lena?

-Poszła bo telefon bo zapomniała go wziąć.A ty nie powinieneś pracować?

-Ta restauracja należy do mnie wiec mogę robić sobie przerwę kiedy chce.

Uśmiechnęłam się ponieważ głupio mi się trochę zrobiło.

-Tak w ogóle to bardzo smaczna pizza.

-Cieszę się że ci smakuje-powiedział uśmiechnięty Harry i w tym momencie zauważyłam na jego policzkach słodkie dołki w których się niemal zakochałam- poczekaj pobrudziłaś się.

Harry zaczął delikatnie zaczął ocierać moją buzię przez co poczułam się trochę skrępowana. Nasze oczy się spotkały a jego ręka zawędrowała na moja szyję. Coraz bardziej zbliżaliśmy się do siebie. Momentalnie poczułam jego perfumy które kusiły swoim zapachem. Moje serce zaczęło coraz mocniej bić a oddech stał się szybszy. Zamknęłam oczy i poczułam motylki w brzuchu. Nagle nasze usta się spotkały. Zaczęliśmy delikatnie muskać swoje wargi. Następnie moje palce dobrowolnie wplotły się w jego kręcone włosy. W pewnym momencie otworzyłam oczy i zdałam sobie sprawę, że wszyscy ludzie obecni w restauracji zaczęli wgapiać się w nas. Momentalnie przestałam, zaczerwieniłam się i spuściłam głowę. Harry nie wiedział co się stało jednak nawet o to nie pytał.

-Muszę już iść, ponieważ muszę zarezerwować bilet lotniczy do Kanady. To cześć-wybiegłam z restauracji a Harry za mną jednak wsiadłam w taksówkę i odjechałam. 

*.*

Rozdział 5

był to Harry z zamówieniem.
-A gdzie Daria z Niallem?
-Poszli po jakąś bluzkę co Darii się spodobała. Ale za chwilę powinni wrócić.
Harry przysiadł się a ja czułam nadal ten wzrok na sobie.
-Harry muszę iść na chwile do toalety zaraz wrócę.
Odeszłam od stolika i udałam się w stronę toalety. Nagle zobaczyłam, że ktoś za mną idzie przestraszyłam się i przyśpieszyłam kroku. Jednak on tak samo nie zwolnij a jeszcze szybciej szedł za mną prawie biegł. Przestraszyłam się. On był tuż za mną. Stanęłam odwróciłam się i zobaczyłam mulata. Przestraszona zaczęłam cofać się, gdy nagle zatrzymałam się na ścianie. Nie mogłam już bardziej się cofnąć. Poczułam jego oddech na moich włosach Moja torebka upadła i rozsypała się z niej zawartość. Spojrzałam do góry i zobaczyłam jego śliczne brązowe oczy. Nagle mój strasz minął. Nie wiem czemu, ale poczułam motylki w brzuchu takie jak się człowiek zakocha. Dokładnie te same. Jego usta zaczęły się zbliżać do moich, były coraz bliżej i bliżej. Już miały się dotknąć gdy nagle się opanowałam i dałam mu solidnego plaskacza. Zabrałam torebkę, odwróciłam się i wróciłam do kawiarni gdzie czekał na mnie Niall z Harrym i Daria. Byłam strasznie roztrzęsiona. Łzy mi same spływały po policzkach. Podeszłam pod Darię z rozmazanym makijażem:
-Możemy już iść, proszę. O nic nie pytaj-rzekłam.
-Dobrze chodźmy. Sory chłopcy jednak my musimy już wracać.
-Ale jak to? Co się stało?-pytał przejęty Harry.
Jednak my nic nie odpowiedziałyśmy tylko  wyszłyśmy szybko, zapominając o naszych zakupach. Jednak Lena była teraz ważniejsza. Złapałyśmy taksówkę i w ciszy wróciłyśmy do domu. O nic nie pytałam Leny. Podjechaliśmy pod dom i Lena pierwszy raz się odezwała:
-Ile się należy?
-20 funtów.
-Dobrze, już płace-kontynuowała szukając portfela w torebce. O nie! Nie ma go.!
-Ale czego?-pytałam.
-Portfela.
-To ja zapłacę. Proszę 20 funtów. Dziękujemy i do widzenia-powiedziałam zamykając drzwi. Lena czekała na mnie przed samymi drzwiami domu.
-Daria, mam prośbę. Mogłabyś nic nie mówić Klaudii.
-Dobrze, skoro tak chcesz to nic nie powiem.
-Dziękuję, powiedziała Lena wtulając się we mnie.
Weszłyśmy do domu i Lena pobiegła od razu do siebie do pokoju. Ja rozebrałam buty i także próbowałam zrobić to samo gdy nagle z salonu dobiegł głos Klaudii:

-Wróciłyście już?

-Tak, głowa mnie rozbolała i postanowiłyśmy wrócić-kłamałam głupio się z tym czując. Pójdę się położyć.

-Poczekaj, chodź tutaj, poznasz kogoś.

Weszłam do salonu i zobaczyłam Klaudie wtulającą się w jakiegoś chłopaka.

-Daria to Louis, mój chłopak. Lou to Daria.

-Cześć, miło mi- powiedziałam do uroczego bruneta podając mu rękę i obdarowując go szczerym uśmiechem.

-Cześć, mnie także miło. Dużo słyszałem o tobie.

-Tak, a to dziwne bo dopiero jestem tu od wczoraj i to jeszcze na dodatek przypadkowo.

Wszyscy roześmialiśmy się, jednak ja postanowiłam zostawić ich samych i poszłam na górę do pokoju. Weszłam do pokoju zostawiłam buty i torebkę i postanowiłam, że pójdę do Leny. Tak też zrobiłam. Już po chwili znalazłam się przed drzwiami do jej pokoju. Zapukałam. 

-Lena, mogę wejść?

-Tak proszę.

Otworzyłam lekko drzwi i weszłam. Zastałam Lenę leżącą na łóżku w totalnej rozsypce.

-Lena co się stało?-pytałam przejęta, jednak dziewczyna milczała cicho pochlipując. Powiedz mi, nikomu nie powiem możesz mi zaufać.

Momentalnie dziewczyna usiadła, oparła się o łóżko i zaczęła opowiadać, że jakiś chłopak za nią szedł a później chciał ją pocałować. Ona w pierwszym momencie też tego chciała jednak opanowała się i dała mu plaskacza. Opowiadała to ze łzami w oczach. Przytuliłam ja i starałam się ja pocieszyć. Leżałyśmy tak razem na łóżko gdy nagle Lena zasnęła. Przykryłam ja kocem i poszłam do swojego pokoju. Wychodząc usłyszałam śmiech Klaudii, z którego wywnioskowałam że Louis ja gilgotał. Umyłam się, ubrałam piżamę i położyłam się spać. Zasnęłam szybko ponieważ byłam strasznie zmęczona. W nocy obudziły mnie krople deszczu i grzmoty. Nakryłam się kołdrą gdyż nie lubiłam tego dźwięku. Nagle poczułam czyjąś rękę w pobliżu mojego uda, odwróciłam się i zobaczyłam.....

Rozdział 4

blondyn dość średniego wzrostu. Szli i po drodze się wygłupiali. Lena spojrzała na mnie z uśmiechem i powiedziała:
-Całkiem milutki- obydwie wybuchnęłyśmy śmiechem.
-Ale on jest mój, ty sobie weź Harrego.
-No dobrze, ale tylko dlatego że ty miałaś udział w tym spotkaniu.
Uśmiechałyśmy się do siebie tajemniczymi uśmieszkami w momencie gdy chłopcy do nas dochodzili.
-Hej-rzucił loczek a po nim powtórzył uroczy blondasek. Daria to Niall, Niall to Daria, a ty jak masz na imię?- spytał loczek.
-To jest...- próbowałam dokończyć gdy nagle Lena wtrąciła się
-Mam na imię Lena, a ty ?
-Harry miło mi-uśmiechnął się loczek.To na co idziemy do kina? Może jakaś komedia romantyczna?
-O nie! Tylko nie komedia romantyczna-wtrącił się Niall.
-Dokładnie, wszystko tylko nie to-dodała Lena.
-To co wybieramy? Daria jakieś pomysły?-pytał Harry.
-Yy.. Czemu akurat ja? No nie wiem może jakiś horror?
-Takk.!-krzyknęli w tym samym momencie Niall i Lena.
-Nie, wszystko tylko nie horrory.
-Ale dlaczego? Co w nim jest takiego złego?-pytałam.
Chłopak poczerwieniał i dodał:
-Mogę iść, tylko pod warunkiem że usiądziesz obok mnie. Panicznie boję się horrorów.
Niall z Darią wybuchnął śmiechem a ja zgodziłam się jednak miałam nadzieję że usiądę koło blondaska.
Harry poszedł po bilety i my staliśmy na boku i rozmawialiśmy. Blondasek okazał się strasznie miły, żartobliwy i przede wszystkim uroczy. Coraz bardziej mi się podobał. Harry długo nie czekał po bilety i już po chwili zasiedliśmy w fotelach. Nie było dużo osób na sali. Siedziałam pomiędzy Harrym a Lena. Niall usiadł obok Leny. Trochę mnie to zasmuciło jednak nie miałam innego wyboru. Ogólnie horror opowiadał o jakiejś walce zombie z wilkołakami. W pewnym momencie jak poparzony wybiegł z sali. Niall popatrzył na mnie z zdziwieniem a ja nie wiedziałam co mam robić nagle Lena krzyknęła:
-No leć za nim.
I tak też zrobiłam wyszłam za nim. Harry siedział przed sala kinową skulony i twarz miał schowaną w ręce.
-Harry, coś nie tak?-pytałam kucając naprzeciwko niego.'
-Trochę wstyd mi, ale mówiłem że się boje.
Żal mi się zrobiło go trochę, jednak fajnie że się do tego przyznał i nie skrywał tego przede mną. Po chwili dołączyli do nas Lena z Niellem.
-Harry wszystko okej-pytała Lena.
- Tak, tylko Harry się gorzej poczuł-odpowiedziałam za niego by nie musiał się dodatkowo tłumaczyć i żeby się z niego nie śmiali.
Wychodząc z kina zabrałyśmy jeszcze nasze siatki z zakupami, które oczywiście nieśli chłopcy i udaliśmy sie na czekoladę. Niall zajął miejsce a my do niego dołączyliśmy, wszyscy zajęli miejsca i zamówiliśmy 2 czekolady, 1 kawę, 1 herbatę i 4 desery lodowe.  Nagle zauważyłam, że Lenie przygląda się pewien chłopak. Był to mulat o ciemnobrązowych oczach. Nie powiem, bardzo przystojny. Harry poszedł po zamówione rzeczy a ja poprosiłam Nialla że szedł ze mną jeszcze przymierzyć jedną sukienkę, gdyż mi się strasznie spodobała. Niall był bardzo miły i powiedział że pójdzie ze mną. Tak więc poszliśmy a Lena została sama przy stoliku.

Perspektywa Leny:
Siedziałam tak sama przy stoliku, jednak czułam czyjś wzrok na sobie. Rozglądałam się na wszystkie strony i dostrzegłam ze przygląda mi się pewien mulat. Z peszona odwróciłam wzrok i  całkowicie zmieniłam obiekt zainteresowania. Nagle zobaczyłam jakiś cień . Podniosłam głowę do góry i zobaczyłam.....

Rozdział 3

-Pizza przyjechała-krzyknęłam przekraczając próg drzwi balkonowych.
-Super, już wychodzę-rzekła Lena wychodząc z basenu i wycierając się ręcznikiem. A ty co taka czerwona?
-A nie ważne-urwałam, biorąc kawałek pizzy w usta by dalej nie kontynuować. Lena poszła w moje ślady i także zajadała się pizzą. Byłyśmy głodne więc zjedzenie jej długo nam nie zajęło.
 -To co teraz krótka kąpiel a później na zakupy-pytała Lena ocierając buzię chusteczką.
-Okej, a na wieczór poszukamy biletu dla mnie do Kanady. Tak więc wskakujemy!
Wskoczyłyśmy do basenu bo było strasznie gorąco. Chlapałyśmy się wodą i pływałyśmy. W godzinie szczytowej słońca postanowiłyśmy pójść do domu i zacząć przygotowania na zakupy. Weszłyśmy do domu i rozdzieliłyśmy się. Ja poszłam do swojego pokoju a Lena do swojego. Wybrałam z szafy kilka ubrań :

i poszłam do łazienki wziąć orzeźwiający prysznic. Następnie związałam włosy w luźnego koka, zabrałam telefon i udałam się do pokoju Leny. Szłam długim korytarzem gdyż jej pokój mieścił się na końcu korytarza. Mijałam pełno drzwi, gdyż dom był ogromny. Stanęłam przed drzwiami, zapukałam i weszłam. To co zobaczyłam przerosło moje oczekiwania, pokój był cudowny

-Gotowa już-spytałam.

-Jeszcze tylko makijaż i włosy i może iść. A ty gotowa?

-Ja już tak

-Dziewczyno, żartujesz sobie-powiedziała ze śmiechem Lena. Siadaj ja cię przyszykuje tylko najpierw dokończę przygotowywać siebie. 

-Usiadłam na łóżko i zauważyłam  w rogu pokoju małą toaletkę na której było dużo kosmetyków.

-Lena siadła przy niej i zaczęła rozczesywać włosy. Zaplotła małego warkoczyka do tyłu, musnęła rzęsy tuszem i nałożyła błyszczyk na usta.  Ubrana była w:

Następnie wstała od toaletki i kazała mi bym usiadła. Jak kazała tak też zrobiłam. Wstałam z łóżka i usidłam. Lena rozplotła mi włosy rozczesała i stwierdziła że mi zakręci końcówki. Nie zajęło jej to długo. Następnie zaczęła mi malować rzęsy gdy nagle rozległ się dźwięk telefonu. Wyjęłam telefon z kieszeni w sukience i zobaczyłam na wyświetlaczu nieznany numer. Trochę mnie to zdziwiło, wstałam podeszłam do okna i odebrałam. 

-Cześć, tu Harry-usłyszałam w słuchawce. 

-Cześć-odrzekłam zmieszanym głosem.Znamy się?

-Tak, przywoziłem dzisiaj do was pizzę

 -Aaaa... Coś się stało ?

-Nie, nic się nie stało. Tylko chciałem cie usłyszeć i spytać jak ci na imię. 

-Hahaha...-zaśmiałam się głośno a Lena popatrzyła tylko na mnie. Mam na imię Daria. 

-Miło mi. Jest jakaś szansa żeby się dzisiaj spotkać?

-Ale my się przecież nawet nie znamy.

-Ale nic nie szkodzi się zapoznać. Nie chcę ci nic zrobić. Wystarczy kawa lub kino.

-Nie lubię kawy. Ale kino czemu nie ? Zgodzę się ale tylko pod warunkiem że będę mogła zabrać ze sobą koleżankę.

-Okej, to ja tez zabiorę kolegę. To do zobaczenia o 16:00. Może być ?

-Dobrze do zobaczenia- rozłączyłam się, schowałam telefon do kieszeni i usiadam z powrotem przed toaletką. 

-Kto dzwonił-pytała Lena.

-Harry-odpowiedziałam z rumieńcami na twarzy.

-Harry? Kto to jest? 

-To dostawca pizzy. Przywiózł ją gdy zamówiłaś.

-No powiem ci szybka jesteś. Umówiłaś się z nim?

-Tak, ale ty idziesz ze mną.

-Coo? Co ja będę tam robiła? Nie chce wam przeszkadzać.

-Harry powiedział że zabierze ze sobą kolegę.

-No dobrze, to pójdziemy jednak wcześniej zakupy-powiedziała dokańczając mój makijaż.Nie uważasz że teraz lepiej ?

-Dziękuje- przytuliłam ją i dałam jej buziaka. 

Lena zabrała torebkę i wyszłyśmy z pokoju. Lena poszła do kierowcy by nas zawiózł. Ja udałam się przed dom i czekałam na Darię i kierowcę. Zaraz podjechali ślicznym, czarnym autem. Wsiadłyśmy do niego i pojechaliśmy. Zawiózł nas on pod wielkie centrum handlowe. Wysiałyśmy i udałyśmy się na zakupy. Była 14:00 wiec miałyśmy 2 h na zakupy. Pochodziłyśmy po wielu sklepach a nasze zakupy również były udane. Nim się zorientowałyśmy była już 15:57. Czym prędzej udałyśmy się pod kino. W budce przed kinem zostawiłyśmy zakupy i czekałyśmy na Harrego i jego kolegę. 

- A jeśli nie przyjdą-zaczęłam panikować.

-Jeśli powiedział, że przyjdzie to na pewno przyjdzie-próbowała uspokoić mnie Lena. 

Nagle z dość sporego tłumu dostrzegłam chłopaka z kręconymi włosami a z nim był....

                                                                                                    

Rozdział 2

Otworzyłam oczy i zobaczyłam słońce za oknem. O nie, pomyślałam. Przespałam wczorajsza kolację. Wzięłam telefon do ręki i spojrzałam na zegarek. Była 10:30 a w domu cisza. Zwlokłam się z łóżka

podeszłam do szafy i wybrałam sobie :

   Następnie zeszłam schodami na dół do kuchni gdzie spotkałam Lenę i Klaudię jedzące płatki z mlekiem.
-Dzień dobry. Wyspałaś się ? Tutaj masz płatki i mleko- mówiła Klaudia.
-Hej, oj wyspałam, wyspałam. Przepraszam, że nie zeszłam na kolację ale nie nastawiłam budziku i zaspałam- tłumaczyłam się wlewając mleko do płatków.
-Dzisiaj wpadnie do mnie mój chłopak Louis więc z Leną pójdziecie gdzieś na zakupy.
-Dobrze, a będę miała okazje go kiedyś poznać?- pytałam.
-No jak dobrze pójdzie to może jeszcze dzisiaj. Ale jak na razie to jadę do pracy i powinnam wrócić za jakieś 3h. Do zobaczenia dziewczyny.
-A ty masz jakieś plany na dzisiaj ?-pytałam Leny.
-Jeśli ci o to chodzi to nie mam chłopaka, a dzisiejszy dzień zamierzam spędzić z tobą bo chciałabym cie poznać lepiej.
-Wiec co robimy ?
-Może najpierw kąpiel w basenie a później zakupy ?
-Dobrze to ja idę się przebrać-mówiłam podnosząc się ze stołka i chcąc sprzątnąć miskę.
-Zostaw, Pani Francesca sprzątnie.
Poszłam na górę wyciągnęłam strój i poszłam do łazienki się przebrać. Nie zajęło mi to długo, a Lena już załączyła muzykę i pływała już w basenie. Nałożyłam na siebie ręcznik i zbiegłam schodami na dół. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi więc otwarłam. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom był to dostawca pizzy. Nie powiem całkiem ładny. Wysoki brunet z kręconymi włosami i zielonymi oczami. Trochę się zawstydziłam, gdyż byłam w samym stroju okryta jedynie ręcznikiem. Brunet przywitał mnie swoim zniewalającym uśmiechem podał pizze i powiedział :
-Harry, 15 funtów się należy za pizzę.
 Zapłaciłam mu, zabrałam pizzę i zamknęłam drzwi. Jednak po chwili usłyszałam pukanie otwarłam i to był znów on.
-Czy jest szansa abyś dała mi swój numer telefonu?- powiedział z wielkim uśmiechem na twarzy.
-Yyyy....-wydukałam z siebie. Trochę mnie to zdziwiło jednak po chwili dodałam- okej, napisze ci na kartce. Pośpiesznie napisałam numer na kartce podałam mu i zamknęłam drzwi. Strasznie się zaczerwieniłam jednak w tym momencie nie było to ważne, zabrałam pizze i poszłam za dom na basen.